Materiał edukacyjny. Tekst nie zastępuje diagnozy ani indywidualnej konsultacji ze specjalistą.
Można mieszkać samemu i nie czuć samotności. Można też mieć wiele kontaktów i doświadczać silnego poczucia osamotnienia. WHO definiuje samotność jako bolesne poczucie rozbieżności między relacjami, które mamy, a tymi, których potrzebujemy.
Dlaczego samotność jest ważnym tematem zdrowotnym?
WHO szacuje, że samotności doświadcza około jedna na sześć osób na świecie. Jest ona szczególnie częsta wśród młodych ludzi. Długotrwałe osamotnienie wiąże się z gorszym zdrowiem psychicznym i fizycznym.
Samotność nie świadczy o „braku umiejętności”
Przyczyną mogą być przeprowadzka, rozstanie, śmierć bliskiej osoby, utrata pracy, choroba, praca zdalna, trudności finansowe albo brak miejsc i okazji do kontaktu. Czasem samotność narasta stopniowo i staje się nawykiem unikania.
Od czego zacząć odbudowywanie kontaktu?
Lepszy bywa jeden regularny kontakt niż próba nagłego „zbudowania nowego życia towarzyskiego”. Możesz zacząć od krótkiej wiadomości do znajomej osoby, stałych zajęć grupowych, wolontariatu lub miejsca, w którym spotyka się tych samych ludzi co tydzień.
Jeżeli samotności towarzyszy silny lęk społeczny, depresja lub poczucie odrzucenia, pomocna może być psychoterapia.
Jakość ważniejsza niż liczba kontaktów
Media społecznościowe zwiększają liczbę kontaktów, ale nie zawsze dają poczucie bliskości. Warto pytać nie tylko „z iloma osobami rozmawiam?”, ale również „czy mam z kim porozmawiać szczerze, kiedy jest mi trudno?”.
Najczęstsze pytania
Czy samotność i izolacja społeczna to to samo?
Nie. Izolacja opisuje obiektywnie małą liczbę kontaktów, a samotność jest subiektywnym poczuciem braku potrzebnej więzi.
Czy młodzi ludzie też często czują się samotni?
Tak. Według WHO samotność jest szczególnie częsta wśród nastolatków i młodych dorosłych.
Czy można lubić samotność i być zdrowym psychicznie?
Tak. Dobrowolne spędzanie czasu samemu może być wartościowe. Problemem jest niechciane, bolesne poczucie braku relacji.
Gdzie szukać pomocy w nagłej sytuacji?
Jeżeli istnieje bezpośrednie zagrożenie życia lub zdrowia, zadzwoń pod numer 112 lub 999 albo zgłoś się do najbliższego SOR-u lub izby przyjęć. Dzieci i młodzież mogą skorzystać z bezpłatnego, anonimowego telefonu zaufania 116 111, działającego całodobowo.
Źródła i dalsza lektura
Więcej materiałów znajdziesz w sekcji Wiedza Fundacji Droga do Gwiazd.